هرکس می خواست اوراپیدا کندمی رفت ته خاکریز..به جبهه که امدگفتند: بچه است

امدادگربشود .

 هرکس می افتادداد میزدند:امدادگر..!امدادگر...

خمپاره منفجرشداو که افتاددیگران نمی دانستند چه کسی راصدابزنند.ولی خودش گفت:

 یازهرا...یا زهرا...

اللهم اهل كبرياء  و العظمه و اهل الجود و الجبروت و اهل العفو و الرحمة و اهل التقوي  و المغفره اسئلك بحق هذا اليوم الذي  جعلته للمسلمين عيدا و لمحمد صلي الله  عليه و اله ذخرا و شرفا و كرامتا و مزيدا ان تصلي علي  محمد و آل محمد و ان تدخلني في كل خير ادخلت فيه محمد واله محمد وان تخرجني من كل سوء اخرجت منه محمد و آل محمد صلواتك عليه و عليهم اللهم اني  اسئلك خير ما سئلك منه عبادك الصالحون و اعوذ بك مما استعاذ منه عبادك المخلصون...

يك ماه رمضان ديگه هم تموم شد.يك ماه رمضان ديگه هم از عمر ما گذشت.

و... يك سال عمر ما رو رقم زد...

با ذكر صلوات شهدا را ياد كنيم...

يا حق

                                  باد می وزید...بادی که با خود بوی اندوه و ماتم داشت.

   شب بود...ستاره های درخشان مثل قطره های گرم اشک بر گونه ی اسمان کوفه نشسته بود.

صدای گریه ی تلخ مردم به اسمان می رفت.

زن و مرد و جوان و پیر و کودک غرق در اندوه و ماتم بودند...

کوفه انشب اشک باران بود.

در کوچه ای از کوچه های شهر ناگهان دری گشوده شد و مردی بیرون امد.

مردم گریان با دیدن او دوره اش کردند.

یکی گفت"حسن جان...حال مولایم چطور است؟...حسن جان بگو حال علی خوب است یا...

علی در خانه بر بالشی تکیه داده بود.

با سربند زردی سرش را بسته بودند.خون زیادی از شکاف سرش رفته بود.

لب های کبودش را تکان می داد . زیر لب گویا دعا می خواند...

حسن با کاسه ی شیری به دست امد.کنار پدر روی زانو نشست.

علی دو سه جرعه نوشید . کاسه را پس داد و فرمود :

برای عبدالرحمان هم ظرف شیری ببرید . مبادا در اب و غذای او کوتاهی کنید.

شب بعد هر چه طبیب بود در بالین امیر المومنین (ع) اوردند

یکی از ان طبیبان که در جراحی مهارت داشت پس از دیدن شکاف سر مبارک علی (ع) غمی روی

چهره اش دوید...رو به فرزندان علی (ع) کرد و فرمود :

شمشیر زهرالود ان معلون تا مغز امیرالمومنان رسیده است.دیگر کاری از من برنمی اید.

شب درد اوری بود.

صدای گریه ی ام کلثوم و زینب لحضه ای قطع نمی شد.

شب بیست و یکم رسید...

حال علی ناگاه بدتر شد.نفس های علی کوتاه و کوتاه تر می شد.

عرق سردی بر پیشانی اش نشست.چشمهایش را به ارامی بست.

علی انشب بسوی خدا رفت.

تمام کوفه انشب تا سحر نالید.دیگر هیچ کس سیمای نورانی اش را در کوچه ها نمی دید.

با شهادت علی پاکان و نیکان خون گریستند.اما ناپاکان و دشمنان شادمان شدند.

انان نمی دانستند که ...

«هرگز نمی رد انکه دلش زنده شد به عشق»