دخترای بسیجی

اشکی برای روز مبادا

شکر خدا دعای سحرها گرفته است

دست مرا کرامت اقا گرفته است

شکر خدا که چشم همیشه حسینی ام

اشکی برای روز مبادا گرفته است

بال فرشته است برای تبرکش

اطراف چشم های ترم را گرفته است

اینجا حسینیه است ملائک نشسته اند

جبرییل هم برای خودش جا گرفته است

این دستمال گریه ماه محرمم

امروز بوی چادر زهرا گرفته است

حالا نفس نفس زدن سینه های ما

عیسی شده است و طبع مسیحا گرفته است

دیروز بین خون خودش ریشه کرده بود

حالا درخت سیب شده ٬پا گرفته است

علی اکبر لطیفیان

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم دی 1387ساعت 8:0 بعد از ظهر توسط دختر بسیجی(F) |

بعد از رکوع رکعت دوم...

باد می وزید...بادی که با خود بوی اندوه و ماتم داشت.

شب بود...ستاره های درخشان مثل قطره های گرم اشک بر گونه ی اسمان کوفه نشسته بود.

صدای گریه ی تلخ مردم به اسمان می رفت.

زن و مرد و جوان و پیر و کودک غرق در اندوه و ماتم بودند...

کوفه انشب اشک باران بود.

در کوچه ای از کوچه های شهر ناگهان دری گشوده شد و مردی بیرون امد.

مردم گریان با دیدن او دوره اش کردند.

یکی گفت"حسن جان...حال مولایم چطور است؟...حسن جان بگو حال علی خوب است یا...

علی در خانه بر بالشی تکیه داده بود.

با سربند زردی سرش را بسته بودند.خون زیادی از شکاف سرش رفته بود.

لب های کبودش را تکان می داد . زیر لب گویا دعا می خواند...

حسن با کاسه ی شیری به دست امد.کنار پدر روی زانو نشست.

علی دو سه جرعه نوشید . کاسه را پس داد و فرمود :

برای عبدالرحمان هم ظرف شیری ببرید . مبادا در اب و غذای او کوتاهی کنید.

شب بعد هر چه طبیب بود در بالین امیر المومنین (ع) اوردند

یکی از ان طبیبان که در جراحی مهارت داشت پس از دیدن شکاف سر مبارک علی (ع) غمی روی

چهره اش دوید...رو به فرزندان علی (ع) کرد و فرمود :

شمشیر زهرالود ان معلون تا مغز امیرالمومنان رسیده است.دیگر کاری از من برنمی اید.

شب درد اوری بود.

صدای گریه ی ام کلثوم و زینب لحضه ای قطع نمی شد.

شب بیست و یکم رسید...

حال علی ناگاه بدتر شد.نفس های علی کوتاه و کوتاه تر می شد.

عرق سردی بر پیشانی اش نشست.چشمهایش را به ارامی بست.

علی انشب بسوی خدا رفت.

تمام کوفه انشب تا سحر نالید.دیگر هیچ کس سیمای نورانی اش را در کوچه ها نمی دید.

با شهادت علی پاکان و نیکان خون گریستند.اما ناپاکان و دشمنان شادمان شدند.

انان نمی دانستند که ...

«هرگز نمی رد انکه دلش زنده شد به عشق»

+ نوشته شده در دوشنبه یکم مهر 1387ساعت 3:44 بعد از ظهر توسط دختر بسیجی(F) |

ناگهان غار حرا پر نور گشت...

دلم می خواهد هر روز پنجره اتاقم رو به مسجد النبی باز شود و هر شب دیدگانم متبرك به گنبدی سبزرنگ شود ... دلم می خواهد هر روز كبوترهای دلم همبازی كبوترهای خاك آلود قبرستان بقیع باشد و میعاد شبانه ام با دل ، پشت نرده های سبز رنگ قبرستان بقیع باشد و دلم می خواهد بار دیگر سیر ببینم ، گنبد سبز رنگ اخرین بر گزیده ی خدا را و...اسمان پر ستاره اش را...